ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ರೈತರೊಬ್ಬರು 26 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೀರಾವರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಉಳುಮೆ ಮಾಡದೆ, ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಣ್ಣಿನ ನೀರು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹುಲ್ಲನ್ನು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿಸುವಂತಹ ಪುನರುತ್ಪಾದಕ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳು, ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅಭಾವವನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತವೆ.
ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲೂ ನೀರಿನ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದ ಕೃಷಿ ಮಾದರಿ
ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ರೈತರಿಗೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆ ಕಾಡುವುದು ನೀರಿನದ್ದೇ. ಬೆಳೆಗಳು ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ತೇವಾಂಶ ಬೇಕೇಬೇಕು. ಆದರೆ, ಬರಗಾಲ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ತಾಪಮಾನದಿಂದಾಗಿ ನೀರಿನ ಅಭಾವ ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ರೈತರೊಬ್ಬರು ಮಣ್ಣಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಧಾನ ಈಗ ಆನ್ಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ಸಖತ್ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.
ವೆಸ್ಟ್-ಫ್ಲೆಮಿಶ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ರೈತ ಡೀಡೆರಿಕ್ ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್, ತಾವು ಕಳೆದ 26 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿಗೆ ನೀರಾವರಿಯನ್ನೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಮಳೆ ನೀರು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣು ನೀರನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ಕಂಟೆಂಟ್ ಕ್ರಿಯೇಟರ್ ಲೂಯಿಸ್ ಡಿ ಜೇಗರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೈಲೈಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಈ ಪೋಸ್ಟ್ಗೆ ಸುಮಾರು 30,000 ಲೈಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳು ಬಂದಿವೆ.
ಉಳುಮೆ ಮಾಡದೆ, ಹುಲ್ಲನ್ನು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿಸುವ ರೈತ
ಈ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದು ಮಣ್ಣಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಒಣಗಿದಂತೆ ಕಾಣುವ ಜಮೀನಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆದಕಿದಾಗ, ಕೆಲವೇ ಸೆಂಟಿಮೀಟರ್ ಆಳದಲ್ಲಿ ತೇವಾಂಶ ಇರುವುದು ಪತ್ತೆಯಾಗಿದೆ. ಪೋಸ್ಟ್ನ ವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ, "ಕೇವಲ ಐದರಿಂದ ಹತ್ತು ಸೆಂಟಿಮೀಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಮಣ್ಣು ತೇವವಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲಿನ ಪದರ ಮಾತ್ರ ಒಣಗಿತ್ತು" ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಒಣಗಿದ ಜಮೀನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ನೀರು ಹಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಈ ದೃಶ್ಯ ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತದೆ.
Related Articles
ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಮಳೆನೀರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ತಂತ್ರ
ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ಅವರ ವಿಧಾನ, ಮಳೆ ನೀರು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದೆ. ನೀರು ಹರಿದು ಹೋಗಲು ಅಥವಾ ಆವಿಯಾಗಲು ಬಿಡುವ ಬದಲು, ಅವರ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮಣ್ಣು ಆ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಉಳುಮೆ ಮಾಡದಿರುವುದೇ ಮಣ್ಣಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ
ಈ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಪದ್ಧತಿ ಎಂದರೆ, ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ತಮ್ಮ ಜಮೀನನ್ನು ಉಳುಮೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತೊಂದರೆ ಕೊಡದೆ ಇರುವುದು ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ಪುನರುತ್ಪಾದಕ ಕೃಷಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ರಚನೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ನೀರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಸವೆತವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ರಚನೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿ, ತೇವಾಂಶವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಆರೋಗ್ಯಕರ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರಗಳು ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಂಡು, ನಂತರ ಸಸ್ಯಗಳು ಬಳಸಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಜಮೀನು ಎಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ಮಣ್ಣಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಹವಾಮಾನ, ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ಜಮೀನುಗಳಲ್ಲೂ ಇದೇ ಫಲಿತಾಂಶ ಸಿಗಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ.
ಹುಲ್ಲಿನ ರಾಶಿಯಿಂದ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸಾವಯವ ಅಂಶ
ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ಅವರ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಧಾನ ಹುಲ್ಲಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಪ್ರಕಾರ, ಅವರು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ರಾಶಿ ಹಾಕಿ ಒಂದರಿಂದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮಳೆ ನೀರು ಈ ರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿದು, ಸಸ್ಯದ ಭಾಗಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಗೆ, ಈ ಹುಲ್ಲು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೊಳೆತ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಈ ವಸ್ತುವನ್ನು "ಯಾವುದೇ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರವಲ್ಲ, ಇದು ಶುದ್ಧ ಹುಲ್ಲು. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಾರಜನಕ ಕಡಿಮೆ ಮತ್ತು ಇಂಗಾಲ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ" ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದರ ಉದ್ದೇಶ, ಜಮೀನಿನಿಂದ ಸಸ್ಯ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವ ಬದಲು, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದರಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ರಚನೆ ಮತ್ತು ತೇವಾಂಶ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆ ಅಥವಾ ಅನಿಯಮಿತ ಮಳೆಯಿಂದ ಬಳಲುವ ರೈತರಿಗೆ, ಇದು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ನೀರಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು.
1% ಸಾವಯವ ಅಂಶ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ 1.6 ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನೀರು?
ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಸಾವಯವ ಅಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಅಂಕಿಅಂಶವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಅದರ ಪ್ರಕಾರ, "ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಶೇ. 1ರಷ್ಟು ಸಾವಯವ ಅಂಶ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಪ್ರತಿ ಹೆಕ್ಟೇರ್ಗೆ ಸುಮಾರು 160,000 ಲೀಟರ್ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು." ಫಲವತ್ತಾದ ಮಣ್ಣು ಪ್ರತಿ ಹೆಕ್ಟೇರ್ಗೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಮಿಲಿಯನ್ ಲೀಟರ್ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು ಎಂದು ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ಸುಮಾರು 11 ಹೆಕ್ಟೇರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಅವರ ಜಮೀನು ಸುಮಾರು 11 ಮಿಲಿಯನ್ ಲೀಟರ್ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಈ ಅಂಕಿಅಂಶ ಎಲ್ಲ ಮಣ್ಣಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ಆದರೆ, ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಮಣ್ಣಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಅಳತೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ಮಣ್ಣಿನ ಸಂಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಮಣ್ಣಿನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವುದರಿಂದ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗುವ ಮಳೆನೀರಿನ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶ.
ಕಳೆ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ ನೀರಿನ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ಭಾಗವೆಂದು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಳೆ ಗಿಡಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಸಸ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ, "ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಕಳೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು, ಅವರು ನೀರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಸ್ಯದ ಬೇರುಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ರಚನೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ನೆಲದ ಮೇಲಿರುವ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆ, ಮಣ್ಣನ್ನು ನೇರವಾದ ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಜೀವಂತ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಸಾವಯವ ವಸ್ತುಗಳು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸೇರುತ್ತವೆ. ಇದರರ್ಥ ಎಲ್ಲಾ ಕಳೆಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲ. ಬೆಳೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೋಷಕಾಂಶ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ನೀರಿಗಾಗಿ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುವ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ರೈತರು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
"ಜಂಗಲ್" ಪ್ಲಾಟ್: 10 ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ
ಈ ರೈತ "ಜಂಗಲ್" ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಒಂದು ಜಮೀನನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರಂತೆ. ಪೋಸ್ಟ್ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿ 10 ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಒಂದು ಜಮೀನನ್ನು ಪಾಳು ಬಿಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ಸಸ್ಯಗಳು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಜಮೀನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ವಿವಿಧ ಸಸ್ಯಗಳು ಬೆಳೆಯಲು ಭೂಮಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಧಾನವು ಕೃಷಿಯ ವಿಶಾಲವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ: ಕೇವಲ ತಕ್ಷಣದ ಬೆಳೆಯ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸುವ ಬದಲು ಮಣ್ಣಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವುದು.
ಎಲ್ಲಾ ಜಮೀನುಗಳಿಗೂ ನೀರಾವರಿ ಬೇಡವೇ?
ಸ್ಟೆಯಾರ್ಟ್ ಅವರ ಉದಾಹರಣೆಯು ಎಲ್ಲಾ ಜಮೀನುಗಳಿಗೂ ನೀರಾವರಿ ಅನಗತ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಳೀಯ ಮಳೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಬೆಳೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ತಾಪಮಾನ ಎಲ್ಲವೂ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೀರು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ತುಂಬಾ ಒಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ರೈತರಿಗೆ, ಉತ್ತಮ ಮಣ್ಣಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಯಿದ್ದರೂ ನೀರಾವರಿ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಆದರೂ, ಅವರ ಜಮೀನು ಬರಗಾಲವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
"ನೀರನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಮುಖ್ಯ"
ಒಂದು ಜಮೀನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಪೂರೈಸಬಹುದು ಎಂದು ಕೇಳುವ ಬದಲು, ಮಣ್ಣು ಎಷ್ಟು ಮಳೆನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲದು ಎಂದೂ ರೈತರು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಈ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: "ಆರೋಗ್ಯಕರ ಮಣ್ಣು ನಿಜವಾಗಿ ಇದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದು. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲುಗಾಲಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ."
ಬಿಸಿಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಳೆಯು ಕೃಷಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲುಗಳಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಮಣ್ಣಿನ ನೀರು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕೃಷಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು.
