ಅಲಾಸ್ಕಾದ ನದಿಗಳು ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗುವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಕಿತ್ತಳೆ ಮತ್ತು ತುಕ್ಕು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿವೆ. ಭೂಮಿಯ ಆಳದಲ್ಲಿನ ಖನಿಜಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀರು ಬೆರೆತು ಆಮ್ಲೀಯತೆ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಲೋಹಗಳು ನದಿ ಸೇರುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ನೀರಿನ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಜಲಚರಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಿದೆ.
ಅಲಾಸ್ಕಾದ ಕೆಲವು ನದಿಗಳು ಕಿತ್ತಳೆ ಹಾಗೂ ತುಕ್ಕು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನದಿಗಳ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಂಯೋಜನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. 2018ರಲ್ಲಿ ಅಲಾಸ್ಕಾದ ಬ್ರೂಕ್ಸ್ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತಿಳಿಯಾಗಿದ್ದ ಹೊಳೆಗಳು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಾಗೂ ತುಕ್ಕು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಪೀಡಿತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳು ಮಾನವ ಸಾಗಾಟವಿಲ್ಲದ ಅತ್ಯಂತ ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿದ್ದು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ದೂರವಿವೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ನೆಲ ಕರಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನೀರು ಭೂಮಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ತೂರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ನೀರು ತಲುಪದಿದ್ದ ಖನಿಜಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದು, ಆಮ್ಲೀಯತೆ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಲೋಹಗಳು ನೀರನ್ನು ಸೇರುತ್ತಿವೆ. ಹೊಸ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಆರು ಪ್ರಮುಖ ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದೆ.
ಕಿತ್ತಳೆ ನೀರಿನ ಹಿಂದಿನ ನೈಜ ಸವಾಲು
ಈ ಖನಿಜಗಳ ಹವಾಮಾನ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ಕಬ್ಬಿಣವು ಆಕ್ಸಿಡೀಕರಣಗೊಂಡು, ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣದ ಕಸವನ್ನು ನದಿತಳದಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಕಬ್ಬಿಣವು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ. ಖನಿಜ ಭರಿತ ಬಂಡೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುವ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಲ್ಫೇಟ್ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಲೋಹಗಳನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು 'ನೈಸರ್ಗಿಕ ಆಮ್ಲ ಶಿಲಾ ಒಳಚರಂಡಿ' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಗಣಿ ಅಥವಾ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮೂಲಗಳಿಲ್ಲದೆಯೂ ಇದು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲಾಸ್ಕಾದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಗಣಿಗಳ ಮಾಲಿನ್ಯ ನದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ವಾತಾವರಣದ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಭೂದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಖನಿಜಗಳೇ ಆಮ್ಲೀಯತೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತಿವೆ.
Related Articles
ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ನೆಲ ಕರಗಿದಾಗ, ನೀರು ಭೂಮಿಯ ಆಳವಾದ ಪದರಗಳಿಗೆ ತೂರಿ, ಸಲ್ಫೈಡ್ ಹೊಂದಿರುವ ಖನಿಜಗಳನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಈ ಖನಿಜಗಳು ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಆಮ್ಲೀಯತೆ ಮತ್ತು ಲೋಹಗಳನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನದಿ ದಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತಳೆ ನಿಕ್ಷೇಪಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನೀರಿನ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಆರು ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಬಂದ ಅಂಶಗಳು
2022 ಮತ್ತು 2024ರ ನಡುವೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬ್ರೂಕ್ಸ್ ಶ್ರೇಣಿಯ ಆರು ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನದಿಗಳು, ಉಪನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟದ ಇಳಿಜಾರಿನ ನೀರು ಸೋರಿಕೆಗಳಿಂದ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಕೆಲವು ನೀರು ಸೋರಿಕೆಗಳ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಂಯೋಜನೆ ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು:
pH ಮಟ್ಟ: ನೀರು ಸೋರಿಕೆಗಳ ಸರಾಸರಿ pH 3.2 ರಷ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಮುಖ್ಯ ನದಿಯ ನೀರಿನ pH 8.3 ರಷ್ಟಿತ್ತು (pH ಮಟ್ಟ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಷ್ಟು ಆಮ್ಲೀಯತೆ ಹೆಚ್ಚು).
ಲೋಹಗಳ ಸಾಂದ್ರತೆ: 23 ವಿಭಿನ್ನ ಲೋಹಗಳನ್ನು ಅಳೆದಾಗ, ಆಮ್ಲೀಯ ನೀರು ಸೋರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ ಸಾಂದ್ರತೆಯು ಪ್ರತಿ ಲೀಟರ್ಗೆ ಸುಮಾರು 451 ಮಿಲಿಗ್ರಾಂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ನದಿಯ ಮುಖ್ಯ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಪ್ರತಿ ಲೀಟರ್ಗೆ ಕೇವಲ 0.1 ಮಿಲಿಗ್ರಾಂ ನಷ್ಟಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ಸೋರಿಕೆ ನೀರು ಗಣಿ ಆಮ್ಲ ಒಳಚರಂಡಿಗಿಂತಲೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಸತು, ನಿಕಲ್ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಡ್ಮಿಯಂ ನಂತಹ ವಿಷಕಾರಿ ಲೋಹಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಗಣಿ ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳ ನೀರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ.
ಕೆಳಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ಮಾಲಿನ್ಯ
ಕಿತ್ತಳೆ ಬಣ್ಣವು ಮೂಲದ ಬಳಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಆಮ್ಲೀಯ ನೀರು ಮತ್ತು ಲೋಹಗಳು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆಮ್ಲೀಯ ನೀರು ದೊಡ್ಡ ನದಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿದಾಗ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡು pH ಮಟ್ಟ ಸರಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಲೋಹಗಳು ನದಿಯ ಕೆಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಾಲ್ಮನ್ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಚರಂಡಿ ನದಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಸುಮಾರು 97 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲೂ ಸಲ್ಫೇಟ್, ಕಬ್ಬಿಣ, ಸತು, ನಿಕಲ್ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಡ್ಮಿಯಂ ಸಾಂದ್ರತೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಲೋಹಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಸಾಂದ್ರತೆಗಿಂತ 70 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಬ್ರೂಕ್ಸ್ ಶ್ರೇಣಿಯ ದೂರದ ಸಣ್ಣ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಈ ಬದಲಾವಣೆಯು ನದಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳು ಮೀನು, ಇತರ ಜಲಚರಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನಾಧಾರವಾಗಿದ್ದು, ನೀರಿನ ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಭೀತಿಯನ್ನು ಒಡ್ಡಿದೆ.
ಬೆಚ್ಚಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ನದಿಗಳು
ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, 2019 ಮತ್ತು 2020 ರ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಲ್ಫೇಟ್ ಮತ್ತು ಸತುವಿನ ಸಾಂದ್ರತೆಯು 263% ವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಉಷ್ಣಾಂಶ ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ಹಿಮಪಾತ ದಾಖಲಾಗಿತ್ತು. ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗಿದಾಗ ನೀರು ಹರಿಯಲು ಹೊಸ ಮಾರ್ಗಗಳು ತೆರೆದುಕೊಂಡು, ನೀರು ಆಳವಾದ ಬಂಡೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಒಂದೇ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವುಲಿಕ್ ಮತ್ತು ಅಗಾಶಾಶೋಕ್ ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, 2021 ಮತ್ತು 2024 ರ ನಡುವೆ ಸಲ್ಫೇಟ್ ಹಾಗೂ ಸತುವಿನ ಮಟ್ಟಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಏರಿ ನಂತರ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿವೆ. ಇದು ನದಿಗಳ ಆಮ್ಲೀಯತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರದೆ, ಕಾಲೋಚಿತ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ನಿರಂತರ ಸವಾಲು
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೂರದ ಅಲಾಸ್ಕನ್ ಹೊಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಅಪರೂಪದ ದೃಶ್ಯವು ಇಂದು ಜಾಗತಿಕ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗುವಿಕೆ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ, ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಖನಿಜಗಳು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಸೇರಿ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಿರಂತರ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
