ಮಾಟಗಾತಿ ರೆಜಿನಾ, ದುನಿಯಾ ವಿಜಯ್ ವಿಲಕ್ಷಣ ಅಭಿನಯ: ನಯನತಾರಾ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಹೇಗಿದೆ?

ನಯನತಾರಾ ಮತ್ತು ರೆಜಿನಾ ಕ್ಯಾಸಂಡ್ರಾ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿರುವ, ಸುಂದರ್ ಸಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ 2’ ಸಿನಿಮಾ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ರಂಜಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ.

ಅಮ್ಮನ್ ಸಿನಿಮಾಗಳೆಂದರೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಚಿತ್ರರಂಗದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಕಾರ. ಆದರೆ ಗೊಂದಲದ ಕಥೆ, ಕಳಪೆ ಸಿಜಿಐ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರತೆಯಿಲ್ಲದ ನಿರೂಪಣೆಯ ಮೂಲಕ ‘ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ 2’ ಆ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮೂಲ ಆಶಯಕ್ಕೇ ಧಕ್ಕೆ ತಂದಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಕಾರವೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನ್ ಸಿನಿಮಾಗಳು. ಭಕ್ತಿಪ್ರಧಾನ ಚಿತ್ರಗಳ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಕವಲಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಈ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಜನಪ್ರಿಯ ಪುರಾಣಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಆಧರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ದೇವತೆಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸ್ತ್ರೀಶಕ್ತಿ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಆಕ್ರೋಶ, ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಬಿರುಕುಗಳು ಹಾಗೂ ನಂಬಿಕೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸುಂದರ್ ಸಿ ಮತ್ತು ನಟಿ ನಯನತಾರಾ ಕೈಜೋಡಿಸಿದಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ದೊಡ್ಡ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮೂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ‘ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ 2’ ಸಿನಿಮಾ ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿದೆ. ಅಮ್ಮನ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮೂಲ ಆಶಯವನ್ನೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹಾಳುಗೆಡವಿದ ಅನುಭವವನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಯೋಗದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲದ ನಿರೂಪಣೆ!

ಈ ಚಿತ್ರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಗೊಂದಲಮಯ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಅಸಂಬದ್ಧ ಕಥೆಯ ತಿರುವುಗಳು ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯ ವೈಭವೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ನಿರೂಪಣಾ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾತ್ರಗಳ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುವುದು, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೂಮ್ ಆಗುವುದು, ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಚಲಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣವೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಕಥೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳೂ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ವಂತ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅಥವಾ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಯೋಗ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಎರಡೂ ವಿರುದ್ಧ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಉದಾಹರಣೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಪಾತ್ರ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬಾಗಿಲಿನ ಆಚೆಯಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾಯುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಆ ಪಾತ್ರ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಒಳಬರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯ ನಿರೂಪಣೆ ಚಿತ್ರದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಯುದ್ಧದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಅಮ್ಮನ್ ಸೂಪರ್ ಹೀರೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಅದ್ಧೂರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ Avengers: Infinity War ಮತ್ತು 300 ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಸಿನಿಮಾ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಅಥವಾ ಹೋಮೇಜ್ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಸ್ವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಪ್ರಯೋಗದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯ?

ನಯನತಾರಾ ಇದ್ದರೂ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವವಿಲ್ಲ!

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಯನತಾರಾ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ ಆಗಿದ್ದೆ ಎಂಬ ಕನಸುಗಳು ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಕನಸುಗಳು, ಎದುರಾಗುವ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಗತಿಯೂ ಮಯಿಲಾಂಜಿ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ರೆಜಿನಾ ಕ್ಯಾಸಂಡ್ರಾ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವ ಪುರಾತನ ಮಾಟಗಾತಿಯ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಅಮ್ಮನ್ ವಿರುದ್ಧ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಮುಖ್ಯ ಕಥಾಹಂದರ ತಲುಪುವ ಮೊದಲೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅಸಂಬದ್ಧ ದೃಶ್ಯಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಯನತಾರಾ ನರಬಲಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಹೋಗಿ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಮಗುವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಬದುಕಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸುಶೀಲ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವ ದುಷ್ಟ ಮಾಂತ್ರಿಕನೊಬ್ಬ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗುರುವನ್ನೇ ಕೊಂದು ತಕ್ಷಣ ಜೈಲು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಗರುಡ ರಾಮ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾಟಮಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಹಣ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಬಳಸಿಯೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ದುನಿಯಾ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಪಾತ್ರಕ್ಕೂ ಜಿಮ್‌ನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಾಂಟೇಜ್ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಎದುರು ತಮ್ಮ ಬೈಸೆಪ್ಸ್ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೂ ಐದು ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳಷ್ಟು ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡಲಾಗಿದೆ!

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಚಿತ್ರದ ಕೇಂದ್ರ ಪಾತ್ರವೇ ನಯನತಾರಾ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅವರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ನಾಯಕಿಯ ಎಂಟ್ರಿ, ಆಕ್ಷನ್ ಮತ್ತು ಹೀರೋಯಿಸಂಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ದೇವಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಾದರೂ ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ ಅಬ್ಬರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅತಿಥಿ ಪಾತ್ರಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವರ ಕೃತಕ ಅಭಿನಯ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೇ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಳಪೆ ಸಿಜಿಐ, ನಗಿಸುವ ವಿಲನ್‌ಗಳು!

ಕಥೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕಥೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ನಡುವೆ ಚಿತ್ರದ ದೃಶ್ಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು (VFX) ಹಾಗೂ ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶನವೇ ಅತ್ಯಂತ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಅಂಶಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಸುಶೀಲ್ ಮತ್ತು ರೆಜಿನಾ ಪಾತ್ರಗಳು ದೇವಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ರಾಕ್ಷಸೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಸೈತಾನನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಭಯದ ಬದಲು ನಗು ಬರುತ್ತದೆ. ದುಷ್ಟ ಮಾಟಗಾತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆ ತಳ್ಳುವಂತಹ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯಗಳಿದ್ದರೂ, ಖಳನಾಯಕನ ವೇಷಭೂಷಣ ಮತ್ತು ಆತನ ರೂಪವೇ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಿರೀಟ, ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಿಕರಗಳ ಕ್ಲೋಸ್‌ಅಪ್ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿರುವ ಗಾಜಿನ ಮಣಿಗಳು ಯಾವಾಗ ಕಳಚಿ ಬೀಳುತ್ತವೆಯೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದ ಒಟ್ಟಾರೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ಶಾಲಾ ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರ: ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ 2
ನಿರ್ದೇಶನ: ಸುಂದರ್ ಸಿ
ತಾರಾಗಣ: ನಯನತಾರಾ, ರೆಜಿನಾ ಕ್ಯಾಸಂಡ್ರಾ, ಊರ್ವಶಿ, ದುನಿಯಾ ವಿಜಯ್

ರೆಜಿನಾ ಅಭಿನಯ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ!

ನಟನೆ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನಯನತಾರಾ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿದಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಶೀಲ್ ಮತ್ತು ಗರುಡ ರಾಮ್ ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ವಿಚಿತ್ರ ವೇಷಭೂಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಹಾಸ್ಯವೋ ಅಥವಾ ಗಂಭೀರತೆಯ ಕೊರತೆಯೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ. ರೆಜಿನಾ ಕ್ಯಾಸಂಡ್ರಾ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಭಿನಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸಿನಿಮಾ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಅವರೊಬ್ಬರ ಅಭಿನಯದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

ದುನಿಯಾ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಅಭಿನಯ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ವಿಲಕ್ಷಣ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸ್ವಾದಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಇನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಸುಂದರ್ ಸಿ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಹಾಸ್ಯ. ಆದರೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಅಂಶ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಹಾಸ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ನಗುವನ್ನಾಗಲಿ, ಸಣ್ಣದೊಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ಇನ್ನು ಕಳಪೆ ಸಿಜಿಐ, ಗೊಂದಲದ ದೃಶ್ಯ ನಿರೂಪಣೆ, ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಆಳವಿಲ್ಲದ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ‘ಮೂಕುತಿ ಅಮ್ಮನ್ 2’ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಅಮ್ಮನ್ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಕಾರದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಎಡವಿದೆ. ಭಕ್ತಿಭಾವ, ಸ್ತ್ರೀಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಸಿನಿಮಾ ಕೊನೆಗೆ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಹೀನ ಮನರಂಜನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅಮ್ಮನ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮೂಲ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿರುವುದು ಈ ಚಿತ್ರದ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ.