ಚೀನಾ AI ಯುಗಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿದೆ, ಭಾರತ ಇನ್ನೂ ಟಾಪರ್‌ಗಳ ಆಯ್ಕೆ, ಅಂಕಗಳನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ!

ಚೀನಾದ 'ಡಬಲ್ ರಿಡಕ್ಷನ್' ನೀತಿಯು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಂಠಪಾಠದಿಂದ ಅನ್ವಯಿಕ ಕಲಿಕೆಯತ್ತ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಭಾರತದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಇನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಾ-ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದು, ಪದವೀಧರರಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಲೇಖನವು ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತದೆ.

2021ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ತನ್ನ “ಡಬಲ್ ರಿಡಕ್ಷನ್” ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಾಗ, ಅದನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನೆಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಟ್ಯೂಷನ್ ಉದ್ಯಮದ ಮೇಲೆ ಕಠಿಣ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೇರಿದ ಕ್ರಮವೆಂದು ಟೀಕಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ನಿರ್ಧಾರವು ಕೇವಲ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ, ದೇಶದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಚೀನಾ ಕಲಿಕೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರುಹೊಂದಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಇದರ ಮೂಲ ಅರ್ಥ.

ಈ ನೀತಿಯ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಕೇವಲ ಕಂಠಪಾಠ ಆಧಾರಿತ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕಲಿಕೆಗೆ ಒತ್ತು ನೀಡುವುದು. ಇದರ ನಂತರ ಚೀನಾ ಅನ್ವಯಿಕ (ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ) ಕಲಿಕೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಸಂಯೋಜಿತ ಬೋಧನೆ ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಬೀಜಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಬಿಎಚ್‌ಯು ಸಂಶೋಧನಾ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ರೋಹನ್ ದುವಾ ಹೇಳುವಂತೆ, “ಚೀನಾ ಈಗ ಟಾಪರ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರು ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.”

ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಭಾರತವು ವಿಭಿನ್ನ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಪಾರವಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ಮೂಲಭೂತ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದು ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪರಿವರ್ತನೆ ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಿಗಿಂತ ನಿಧಾನವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆ: ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಎಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳು ಪದವಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಂಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಉದ್ಯೋಗದಾತರ ಪ್ರಮುಖ ಅಸಮಾಧಾನವಾಗಿದೆ.

ವೆಲ್ಲೂರು ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಶೇಖರ್ ವಿಶ್ವನಾಥನ್ ಹೇಳುವಂತೆ, “ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪದವಿ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹರಿಸಲು ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸಾಗಲು ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.”

ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್‌ಜಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ‘ಸ್ಟೇಟ್ ಆಫ್ ವರ್ಕಿಂಗ್ ಇಂಡಿಯಾ 2026’ ವರದಿ ಪ್ರಕಾರ, ಹತ್ತು ಯುವಕರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರು ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರವೇಶ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ತೀವ್ರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಯ ಅಂತರ

ಇಂದಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವೇಗವಾಗಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನು ರೂಪಾಂತರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೊಸ ಕೌಶಲ್ಯಗಳ ಅಗತ್ಯತೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಇರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಅಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇವಲ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ, ಕಲಿಕೆಯ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಅನುಷ್ಠಾನವು ಸಮಾನವಾಗಿಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿರುವ ಶಾಲೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಸಮಾನತೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.

ಹಳೆಯ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಡಾ. ಪಂಕಜ್ ಅಗರ್ವಾಲ್ ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, “ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವು ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನೀತಿಯನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.”

ಕೋಚಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ vs ಶಿಕ್ಷಣದ ದಿಕ್ಕು

ಚೀನಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರಾಜ್ಯದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಪ್ರಭಾವ ಹೆಚ್ಚು. ಕೋಟಾ, ಹೈದರಾಬಾದ್, ದೆಹಲಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವೆಡೆ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅಂಕಗಳು, ರ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ನೋಯ್ಡಾದ 12ನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಹೇಳುವಂತೆ, “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಂತಿದೆ. ಅಂಕಗಳು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ.” ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞ ವಿಕಾಸ್ ಗುಪ್ತಾ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಂತೆ, “ಭಾರತದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನೂ ಕಂಠಪಾಠಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಇದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”

ಯಶಸ್ಸಿನ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು

ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಾಧನೆಗೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಚೀನಾ ಕ್ರಮೇಣ ಅನ್ವಯಿಕ ಜ್ಞಾನ, ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರ ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮದ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೌಶಲ್ಯಗಳತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಎರಡೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ದೋಷರಹಿತವಲ್ಲ. ಚೀನಾದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅತಿಯಾದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಾಗಿ ಟೀಕಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕತೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಚೀನಾ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಾರತ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ಶಿಕ್ಷಣದ ಉದ್ದೇಶವೇನು?

ಈ ಚರ್ಚೆ ಕೇವಲ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಅಂಕಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಲ್ಲ. ಇದು ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವು ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಆಗಿದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಆಗಿದೆಯೇ?

ದೆಹಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರೊಬ್ಬರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, “ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಒತ್ತು ನೀಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸಹ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಬೇಕು. ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕೊರತೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗಿವೆ.”

ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಹೋಲಿಕೆ ಒಂದನ್ನು ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಲು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಚೀನಾ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಾದರೆ, ಭಾರತ ಇನ್ನೂ ಹಳೆಯ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಭವಿಷ್ಯದ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಅಥವಾ ಈಗಾಗಲೇ ಹಳೆಯದಾಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?